بررسی بازی Project Motor Racing

بازگشت یک نام آشنا با فیزیک تازه و جاه‌طلبی بزرگ

ده سال پیش بازی جدیدی وارد صنعت شد که جامعهٔ کاربران آن را هدایت می‌کرد. Project CARS اولین قدم جدی برای بازکردن مسیر به‌سوی شبیه‌سازهای مدرن بود. تنوع خودروها، کلاس‌ها و اجرای درست بخش چندنفره، آیندهٔ این ژانر را پیش‌بینی می‌کرد. این مجموعه سه قسمت داشت که البته نسخهٔ سوم از مسیر اصلی خارج شد و پایان این سری بود. اکنون جانشین معنوی آن، یعنی Project Motor Racing به کارگردانی تنها و تنها «ایان بل»، وارد می‌شود تا در بازاری شلوغ و رقابتی جایگاه خود را پیدا کند.

موتور فیزیک جدید و متفاوت

Project Motor Racing تلاش می‌کند تجربهٔ واقعی شبیه‌سازهای PC را با یک موتور فیزیک جدید به کنسول‌ها بیاورد. استودیو Straight4 Studios نام این موتور را Hadron گذاشته و مدعی است که چیزی مشابه آن در هیچ بازی دیگری دیده نمی‌شود.

ترکیب داده‌های واقعی دنیای موتوراسپرت و تجربیات رانندگان حرفه‌ای باعث شده ۷۰ خودرو موجود در بازی هرکدام شخصیت و رفتار کاملاً متفاوتی داشته باشند؛ از کلاس‌های گوناگون گرفته تا دوران‌های مختلف اتومبیل‌رانی. نتیجه یک تجربهٔ تازه و چالش‌برانگیز است؛ چه با فرمان و چه با کنترلر، هرچند فرمان انتخاب ایده‌آل است.

فناوری True2Track هم غوطه‌وری بیشتری ایجاد می‌کند. این سیستم تغییرات لحظه‌ای وضعیت پیست را شبیه‌سازی می‌کند؛ فراتر از تغییر ساعت و وضعیت جوی.
دما روی چسبندگی تایر اثر می‌گذارد، خرده‌لاستیک‌ها (Marbles) از زیر چرخ‌ها بیرون می‌زنند و حتی می‌توانند به تایرهای شما بچسبند تا تأثیر بگذارند. روی سطح خیس خط خشک ایجاد می‌شود و اسپری آب جلوی ماشین، دید را کاملاً کور می‌کند. برف، که در سری قبلی وجود داشت، حذف شده زیرا با رویکرد واقع‌گرایانهٔ جدید هماهنگ نبود.

کنترلر یا فرمان شبیه‌ساز؟

روی کنسول بسیاری از کاربران فرمان ندارند، بنابراین تجربهٔ کنترلر اهمیت بالایی دارد. کنترلر در Project Motor Racing قابل‌قبول است اما نه به اندازهٔ بازی RENNSPORT. مهم‌تر اینکه دوربین سوم‌شخص روی کنترلر بهتر عمل می‌کند، زیرا در نمای داخلی کنترل خودرو سخت‌تر است و وزن و سرعت موجب از دست رفتن تعادل می‌شود. این بازی شبیه‌ساز آرکید نیست و فرمان همیشه نتیجهٔ بهتری می‌دهد.

رانندگی با یک فرمان Fanatec DD تجربهٔ فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد. مسیر، شرایط آب‌وهوایی، باد، نیروی گریز از مرکز و تمام جزئیات به فرمان منتقل می‌شود و همیشه یکسان نیست. این همان چالش واقعی رانندگان است؛ خودرو به آسفالت نمی‌چسبد و دائماً روی چسبندگی تایرها و جریان باد واکنش نشان می‌دهد. دستیارهای رانندگی وجود دارند اما نسخهٔ «اصیل» (Authentic) هر خودرو را با ویژگی‌های واقعی همان کلاس تنظیم می‌کند.

خودروها و پیست‌ها

هستهٔ اصلی تجربه را خودروهای GT3 و GT4 تشکیل می‌دهند؛ از جمله کوروت و موستانگ GTD جدید. گزینه‌های کلاسیک هم شامل لولاهای دهه ۷۰ و مدل‌های Trans Am دهه ۸۰ هستند؛ مثل Mercury Cougar. هر خودرو لوری‌های مختلف دارد و رفتار آن‌ها کاملاً متفاوت است.

بازی همچنین کلاس LMDh را شامل می‌شود؛ از جمله Aston Martin Valkyrie و Lamborghini. برندهایی مانند پورشه، آئودی و بی‌ام‌و حضور دارند، اما فراری غایب است. احتمالاً به‌دلیل هزینهٔ بالای لایسنس. خودرو جاده‌ای و رالی وجود ندارد؛ تمرکز روی GT مدرن و کلاسیک است.

در بخش پیست‌ها، ۲۸ پیست جهانی وجود دارد اما برخی نام رسمی ندارند. مثلاً Mid-Ohio با نام «Lexington» معرفی شده که حتی در همان ایالت هم نیست! با این حال بسیاری از پیست‌ها لیزراسکن شده‌اند و دقت بالایی دارند. پیست‌های بزرگی مثل Daytona و Nürburgring رسمی هستند، هرچند در بخش پیست‌های آمریکایی کمبودها مشهود است.

نگاه متفاوت به بخش Career Mode

بخش Career رویکردی متفاوت و مبتنی بر اقتصاد واقعی رانندگی دارد. ابتدا نوع اسپانسر و سرمایهٔ اولیه را انتخاب می‌کنید. سپس باید هزینهٔ ورودی هر مسابقه را بپردازید، خودرو را سالم به خانه برگردانید و با درآمد خود ماشین‌های جدید بخرید یا وارد مسابقات دیگر شوید.

دو حالت وجود دارد:
Classic و Authentic؛ در حالت Authentic سرعت AI قفل می‌شود و امکان ری‌استارت وجود ندارد. آسیب‌ها باید از جیب خودتان پرداخت شود. این سیستم پیچیده نیست اما مسیر تازه‌ای برای Career Mode محسوب می‌شود.

بخش آنلاین شامل لابی‌های آزاد و مسابقات رتبه‌بندی‌شده (Ranked) است. چالش‌های هفتگی وجود دارد و مسابقات رنکینگ ساختار یک آخر هفتهٔ واقعی را دارند: تمرین، تعیین خط و مسابقه ۱۰ تا ۱۵ دوری. برای ورود به مسابقات باید آزمون لایسنس بدهید، که ایده‌ای جذاب است.

مشکلات جدی و آزاردهنده

هرچقدر بازی بلندپروازانه است، متأسفانه مشکلاتی دارد که تجربه را مخدوش می‌کند. مهم‌ترین آن‌ها مدل رانندگی LMDh است؛ خودروهای این کلاس عملاً قابل کنترل نیستند. دائماً کنترل کشش فعال می‌شود، خودروها پایداری ندارند و کوچک‌ترین فشردن ترمز منجر به اسپین می‌شود. برخی خودروهای دیگر مانند Lister Storm نیز چسبندگی مناسبی ندارند. همچنین در مسابقات سریع (Quick Race)، تایر فقط روی سفت (Hard) قفل شده و قابل تغییر نیست.

بزرگ‌ترین ضربه اما هوش مصنوعی است. AI رفتار غیرواقعی دارد، از درفتینگ استفاده نمی‌کند، حتی در ۲۵٪ سختی هم بسیار تهاجمی است، رانندهٔ بازیکن را بلوکه می‌کند و در خط مسابقه مثل قطار حرکت می‌کند. AI خودروهای خود را تقریباً غیرقابل چرخاندن می‌دانند و همیشه چسبندگی کامل دارند؛ تجربه‌ای آزاردهنده، مخصوصاً وقتی باید در Career Mode از آسیب‌ها جلوگیری کرد.

گرافیک و صدا

ورود به مسابقه با یک ترنزیشن پانوراما شروع می‌شود که چندان جذاب نیست، اما پس از نشستن داخل کابین بازی بهتر می‌شود. محیط‌ها زنده، جزئیات کافی و حرکت نرم دارند. افت فریم گهگاه دیده می‌شود اما تجربه کلی خوب است.

یکی از ویژگی‌های جالب، امکان انتخاب فصل مسابقه است؛ پاییز رنگ درختان را عوض می‌کند و زمستان آن‌ها را خالی می‌کند.

اما صداگذاری بهترین بخش بازی است. نویز موتور، صداهای واقعی هر خودرو، موسیقی استیون بیستد و حس خام رانندگی گوش‌خراش و جذاب است. برخوردها عالی نیستند اما طراحی صوتی کلی کیفیت بسیار بالایی دارد.

جمع‌بندی

Project Motor Racing ترکیبی از جاه‌طلبی و مشکلات بنیادین است. فیزیک جدید سرگرم‌کننده و چالش‌برانگیز است و Career Mode ایده‌های تازه دارد. انتخاب خودروها گسترده و جذاب است و تجربهٔ فرمان از بهترین‌های صنعت محسوب می‌شود. اما کلاس LMDh شکسته و غیرقابل کنترل است و هوش مصنوعی از اساسی‌ترین بخش‌های بازی ضربه می‌زند. تجربهٔ آنلاین خوش‌ساخت است و لابی‌های آزاد نقطهٔ قوت محسوب می‌شوند. بازی پتانسیل بالایی دارد اما برای رسیدن به استاندارد شبیه‌سازهای مدرن به چند آپدیت حیاتی نیاز دارد.